Hayaller

Hayat herkese farklı hikayeler ve hayaller sunar. Herkes kendi hayat hikayesine sahiptir. Güldüklerimiz, düşündüklerimiz, baktıklarımız hepsi ama hepsi farklıdır. Bazen kafamızı yana çevirip baktığımızda insanlar görürüz, arkadaşlarımızı görürüz. Onlarla konuşuruz, sohbet ederiz. Bir araya geliriz, birbirimizle hayatlarımızdan kesitler paylaşırız. Tanışırız. Bazen öyle zamanlar olur ki,başkasının hayatını daha çok öğrenmek isteriz, sevdikleri neler, hoşlanmadıkları neler, ne düşünüyordur ? En önemli soru da Hikayesinin azıcık bir kısmını bile olsa benimle paylaşır mı? Daha çok tanımak istediğimiz kişi(ler) vardır. Ben de en çok bu anlarda tökezliyorum sanırım. Kimse paylaşmak istemiyor benimle düşüncelerini, anılarını, hayattan kesitlerini... Ya da öğrenmek istemiyorlar beni. Sorun da tam olarak bu sanırsam. İlgi çekici hiçbir özelliğe sahip olmamam. Kim bilir belki ileride demek isterdim ama artık hiç umudum yok. Kabullendim.

H er şey '91 yılında bir kız çocuğunun ağlamasıyla başladı. Tamam o kadar uzağa gitmeye gerek yok. Özet olarak geçsem yeterli. Okulda başarılı olmaya çalışan, çalışkan biri olarak eğitim hayatımı devam ettirdim.  Bu  Üniversite yıllarının sonuna kadar sürdü.İlkokul yıllarımda çevremde oyunlar çeviren kızlar vardı. Oyun derken 'yağ satarım bal satarım' değil. Yalanlardan bahsediyorum. İlkokul 5. sınıfın sonlarına doğruydu, mezuniyet balomuz vardı. herkes grup kuracak ve aktivitelerde bulanacaktı. Dans etmek gibi ki pek çok kişi dans etmeyi tercih etti.O yüzden o önderlik ediyordu bizlere. Ufak bir olayı vardı, diğer gruptan hareketleri çalıyordu ve bizlere yeniymiş gibi gösteriyordu. Provalara kadar devam etti bu durum. tabi ortaya çıkınca ortalık karıştı. Suçlu da biz olduk tabi. Lise dönemi desen... arkamdan farklı konuşup yüzüme gülen kişiler vardı. o da başka bir konu tabi. Ama Lise döneminden sonra, İzmir'e okumaya gidince fırsat bulmuştum. Yeni çevre , yeni orta...